Üzerimde büyük bir yük var şu an… Çalışırken diyordum ki “hem öğrenci hem çalışan değilim; tersine , ne çalışıyorum, ne de öğrenciyim” Şimdi işi bıraktım ve yapmam gereken tek şey ders çalışmak. Okulu bitirmek. Sonrasında nasıl bir hayatım olacak ve mücadeleme nerede devam edeceğim bilmiyorum. İstanbul felaket çağırıyor beni , ama bir yanım İzmit diyor. Ankara’dan nefret etsem de (büyük konuşmamak adına) burası bile olabilir diyorum.

Bundan 27 gün sonra okulum bitmiş olursa , bana öyle geliyor ki , sadece psikolojik eşiği geçeceğim. Doldurduğum formlara , ya da üye olduğum sitelerin -öğrenim düzeyi- kısmına “üniversite mezunu” yazabileceğim. Fakat sonrasını hayal edemiyorum şimdilik, ya da hayal etmek istemiyorum. Nasıl bişey çıkarsa karşımıza, ne getirirse hayat , “peki” diyeceğim.

Ben artık (ya da bugünkü ruh halimden ötürü) avukat olmak istemiyorum , zengin olmak istemiyorum, bi kız arkadaşım olsun istemiyorum, 72 kiloya inmek istemiyorum, tek bişey var istediğim. Ben artık hayatın tadını almaya başlamak istiyorum.

Odamda oturmuş ders çalışıyordum. Birden ev arkadaşımın bağırmasıyla irkildim. “Aaaabi koşun, salonda kocaman bi fare var.” Hemen koştuk tabi , anlattı. Koltukta oturuyormuş, televizyon sehpasının önünden kocaman bi fare geçmiş.Yalnız adam cidden çok korkmuştu. Zaten salona girdiğimizde kanepenin üzerindeydi.

Aldık elimize silahlarımızı (yastık, merdane, T cetveli) çıktık fare avına. Salonu kurcalıyoruz, her yerini ama. Tam o sırada arkadaş vitrini çekmek istemiş, benim de arkam dönük. Vitrin kafama bir devrildi, bütün cam tabak bardak ne varsa benim kafama. Direk hastaneye gittik. 14 dikiş attılar. Şaka şaka devrilmedi vitrin falan.

Neyse abi, araştırıyoruz heryeri, dedik bu böyle olmayacak, kapan kuralım bari. Kapan kuracağız ama evde peynir yok. Dedem memleketten eski kaşar göndermişti kilosu bilmem kaç para, onu koyduk mecbur. Tam ben kapanı kurarken kapan bi attı, cart diye parmaklarıma girdi bütün demirler. Şaka yaaa, parmaklarıma girmedi de , azıcık çizildi böyle, bak göstereyim. Şimdi çok belli olmuyo da ilk olduğunda çok kötüydü.

Kapanı kurduk bekliyoruz, 1 gün geçti aradan fare falan yakalanmıyor. Diğer ev arkadaşım da görmüş akşama doğru, ama yakalayamıyoruz deli olduk evcenek. Arkadaşın anlattığına göre kedi kadar varmış büyüklüğü.

Hah kedi dedim ya, işte ertesi gün sokağa çıktım. İki tane sokak kedisi yakaladım, onlar yakalar kesin diye. Tuttum enselerinden eve getiriyorum. Tam dirseğimle 5. kata bastım ki kedi elimden kaçmasın mı. O sırada panikle diğerini de kaçırdım. Asansör yukarı doğru çıkıyor, küçücük yerde hayvanlar kaçacak yer bulamıyor, başladılar saldırmaya, elim yüzüm tırmık içinde kaldı. Şaka abi, sokak kedisini nasıl yakalayacam zaten ben?

Neyse işte evde aradık taradık fareyi bi türlü bulamadık. Artık gittiği ya da öldüğüne kanaat getirmiştik. Bir gün yine ders çalışıyorum odamda, salondan “çaaat” diye bi ses geldi. Çıktık baktık, fare yakalanmış, anlayacağın böyle yakaladık bizim fareyi.

Şaka şaka yaa, fare falan yoktu bizim evde. Ben öylesine anlattım, valla bak….

Haaa ne diyordum. Meraba ben feysbuk. Ben çok çekiyorum siz Türklerden, hergün ona buna “profilinize kim bakmış” şeysi yollamaktan, çete savaşınızdan ve ultramegazort bişey yapıp ya da eyfel kulesinin fotoorafını çekip, sırf millet gittiğini görsün diye bütün listesini fotoorafa tegleyenlerden fena halde usandım.

Meraba ben feysbuk. Benim bi kullanıcım var, haftadan haftaya envayi çeşit kıza aşık olabilen. Onlayn piipıl dan kız profillerini inceleyip, kendi popülaritesi zayıf kaldığında “ulan acaba çıplak karı resmi mi koysam?” diye düşünmeden de edemiyor. Türk kullanıcı işte, hazır laf Türklerden açılmışken bu Türklerden neler çektiğimi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Meraba ben …….. kimdim ulan ben? Hatırlamıyorum. Sanırım hastalık içime işlerken farkına varmamışım. Bu bi şarkıydı sanırım. Hah neyse ki hatırladım, ben feysbuk. Size diyom, öyle bi ele geçirdim ki dünyayı, farkında değilsiniz ama bensiz de yapamaz oldunuz. Hocalarınız ödevlerini bile benim üzerimden dağıtıyor. Kan davaları ben olmasaydım nasıl devam ederdi sanıyorsunuz?

Meraba, ben içinizdeki şeytanım. Hadi bırakın feysbuk ne de olsa alzaymır, ne dediğini bilmiyor ayaklarını. Asosyal oldunuz lan ben doğduğumdan beri, o bunu poklamış, bu buna rakı masası kurmuş, şu şunu satın almış….

Artık kaçınız gerçekten yumruk yapıp karşısındakinin omzunu dürtüyor? Kim feysbukta poker oynamaktan fırsat bulup arkadaşına rakı sofrası kuruyor? İzlediğiniz tek sinema, üzerimden paylaşılan videolar; okuduğunuz tek haber, milletin yazdığı iletiler oldu be Türkler, bi uyanıp kendinize gelin.

Ben alzaymırım. Evet hergün aynı şeyleri defalarca tekrar ederim ama siz de bana takılınca pek de farklı bişey yapmıyorsunuz, belirteyim. Hastalık beni için için yiyor, fazla yaşamam farkındayım. Ama ben en azından günü yaşıyorum, size de tavsiyem türkler,,,

UYANIN….

Dışarısı soğuk, heryer bembeyaz karla örtülü. İçerisi, sınav salonu ise sıcacık, hani kafamı sıraya bir koysam, akşama hatta belki ertesi sabaha uyanırım. “Aslında böyle bir günde sınav yapmaları çok saçma” diye geçiriyorum içimden. Hadi biz okula yakınız gelebildik. Peki ya Dikmen’de, Eryaman’da oturanlar nasıl gelecek? Kayaş’ta şimdi diz boyu kar vardır. Onlar nasıl inecekler şehir merkezine?

Okul bugün tatil olmalıydı. Sınavın da başka bir güne ertelenmesi gerekirdi. O an, sabah sıcacık kaloriferin 5 dakika sonrasında, dışarı çıkmamla bir bi taraflarımı donduran kara, daha bir sevecen bakıyorum.

Zaten pek de çalışmamıştım sınava. Eğer okulu tatil ederlerse, şimdi bi yatarım, akşama uyanır otururum derse. Araya Cumartesi-Pazar da giriyor. Pazartesi sınava girer manyak bi not alırım. Güzel fikir yaa, keşke okul tatil olsa…

Tam ben bunları düşünürken sınavımızın olduğu kürsüden bir hocamız kapıda beliriyor. Etrafıma bakınıyorum, herkes sınav için son hazırlıklarını yapmakta, sınav düzenine geçilmiş, kimisi kopya yazıyor olsa gerek, kimisi sadece okuyor. Bazıları da önlerindeki çalışma sayfalarına notlar alıyor.

“Tamam” diyorum. “Şimdi yırttık, sınav kesin haftaya kaldı”. Sonra salon görevlisinin sol omzumun yirmi santim solunda dikildiğini fark ediyorum. “Günaydın” diyor, gülümsüyor. Duyuruyu yapacak olan doçent hocamıza dönüyorum, hoca duyuruyu yapıyor. “vakit tamam hocam, kağıtları toplayabiliriz”

“Hasss…..” diyorum. Ben ne aptalım, ben böyle bir şey nasıl yapabilirim? Yarın Ceza sınavım var ve ben oturmuş hikaye yazıyorum, ah bu ben… Kalıcam heralde….

perdeleri açıyorum
gün seninle ve yine sensizliğe doğmuş
iç çekiyorum, düşünüyorum
gözlerim ıslak, benler damlıyor gözlerimden,

kapıyı açıyorum
‘merhaba’ diyor karşımdaki ben
adresmi yanlış, öyle bir şey,
kusura bakmayıp örtüyorum kapıyı,
yatağıma uzanıyorum.

gözlerimdeki benleri siliyorum
camı açıyorum
uğultular var dışarıda,
kornalar, sokak satıcıları,
en çirkef sesiyle andımızı okuyor bir öğrenci,
ikindi namazına müteakip bir sela duyuyorum,

yatağıma uzanıyorum,
bir sigara yakıyorum, gözüm tavanda,
bu geleni ben bir yerden tanıyorum,
tanıyorum ama çıkaramıyorum,
saat geç olmuş,
dumanı son bir daha sömürüp,
kül tablasına basıyorum.

giyinip dışarı çıkıyorum,
köşeden simit alıp, kahveye uğruyorum,
çayı getiren çocuğa ‘kim ölmüş?’ diyorum,
tarif ediyor, ölenin kimin nesi olduğunu
elim bardağa çarpıyor
camlar etrafa dağılıyor, öylece kalıyorum

uyku tutmuyor,
kalkıp bir sigara daha yakıyorum,
ateş tütünle birleşiyor,
her nefesimle biraz daha kirletiyorum filtreyi,
içime benim dolduğumu hissediyorum,

çaycı yeni, daha demli çayımı getiriyor,
gazeteyi karıştırıyorum,
3. sayfada bir ölüm haberi
cebimden gözlüklerimi çıkarıyorum
gazeteye biraz daha eğiliyorum,

öksürüyorum,
odayı duman kaplamış göz gözü görmüyor
meğer ateşle birleşen ikinci tütün değil, odammış,
korku içinde bağırıyorum,
oraya buraya çarparken koluma bakıyorum,
kesilmiş ben fışkırıyor,
yere yığılıyorum,

haberi okuyorum,
bir yangın haberi,
rahmetlinin bayıldıktan sonra alevler içinde kaldığını
ve yanarak feci şekilde can verdiği yazıyor,
resmime bakıyorum , tanıyamıyorum,
gazete ıslanmaya başlıyor, yine ben damlıyor gözlerimden

sallantılar içinde uyanıyorum,yine sesler var,
ikindi ezanını duyuyorum, bir kutunun içindeyim,
bir taşın üzerine koyuyorlar beni,
birisi insanlara beni nasıl bildiklerini soruyor,

kahveden çıkıyorum,
koşa koşa camiye gidiyorum,
cenaze yeni geliyor,
el atıp yardım ediyorum,
iki adım geri çekiliyorum,
hoca soruyor rahmetliyi nasıl bilirdiniz diye…

‘iyi bilirdik’ desinler diye yalvarıyorum.

cenazeye bakıyorum…
sadece benim sesim
sessiz kalabalığın içinde yükseliyor…
”iyi bilirdik”

Belki yıllardır defalarca kez sorulmuştur bu soru, hatta bu sorunun sorulma zamanlarının yarısı, insanın kendi kendine konuştuğu zamanlara denk gelmektedir. Aşkın hep gizemli bir mertebe olarak kalmasının sırrı, belki de her yeniden ulaştığımızı sandığımızda, hep bir sonrakinin bize aslında fotokopisiyle karşılaştığımızı fark ettirmesinde gizlidir. Aşkın güzelliği belki de bundan bir önceki cümleye çok benzemesindendir; uzun ve karışık…

Hayatında bir kere ulaşırsın aşka, o da henüz ve asla bir sonrakinin bulunamayacak olması sebebindendir. Ola ki bir sonrakini bulursunuz, o zaman bir önce bulduğunuz aslı değil fotokopisidir.

Bestekarlar da bu konuda farklı düşüncelere sahiptirler. Örneğin bu bestecilerimizden biri, aşkın ancak öldükten sonra mümkün olduğunu, aşkın o zaman aşk olacağını söyler. Bir tanesi ise bizim aşkı anlayamayacağımızı, onun büyülü bir şey olduğunu anlatır. Doktrindeki tüm aşk tanımlarını ayrı ayrı yazmaya gerek yok. Kiminin buzları çözülür aşkla, kiminin ise çilingiridir aşk, açamayacağı kapı yoktur. Bir dostumuz ise doğru tanıma en çok yaklaşanımız olmuştur. “yalan” demiştir aşk “aşk diye bir şey yok”

Peki yok mudur aşk hakkaten? Yoksa var mıdır? Ölçülen bir şey midir mesela? Mesela biz birine “ben sana 57 birim aşık oldum” diyebilir miyiz? Ya da aşkı parayla satın alabilir miyiz? Satın alabilecek olsak mesela, nakit mi ödesek daha kârlı çıkarız yoksa kredi kartıyla ödeyip biriken bonuslarımızla kendimize yeni aşklar alabilir miyiz? Fiş almasak harcamamız gereken sevgide bir indirim yaparlar mı? Ya da aşk bir duygu mudur? Bir sabah uyandığınızda, gazeteyi getiren kapıcıya “Ay Veysel Efendi! Bugün bir aşklıyım ki sorma…” deseniz Veysel Efendi’nin size bakışları ne türde ve ilk cümlesi ne olur?

Sorular fazla saçma gelmiştir biliyorum ama sadece sinirlerimi yatıştırmak için yazıyorum, malumunuz kayıp pijama…

Aslında aşk ta benim kayıp pijamama çok benziyor. Uyumak zorundasınızdır ama ille de pijamayla yatıcam diye inat edersiniz. Aşk ta böyle işte; yaşamak zorundasınızdır ama ille de içinde aşk olacak diye tutturursunuz. Sonra tam da aramaktan vazgeçtiğinizde bulursunuz aradığınız şeyi, yorganı kaldırırsınız altına bir bakarsınız, aradığınız şey belki de ordadır. Aşk belki de yataktadır, tıpkı benim pijamam gibi…

Aşk insanın kendine yakışanı giymesidir…